Կիրակի , 18 Օգոստոս 2019

    outputra5huxgif
    °
    Home » Լուրեր » Իմ կաշվի վրա հասկացա, որ աղբ հավաքող մարդիկ հերոս են

    Իմ կաշվի վրա հասկացա, որ աղբ հավաքող մարդիկ հերոս են

    Իմ կաշվի վրա հասկացա, որ աղբ հավաքող մարդիկ հերոս են
    Հուլիս 22, 2019 10:38 Լուրեր, Հասարակություն A+ / A-

    Արամ Ռիանը «Ֆեյսբուք» սոցցանցի իր էջում գրում է.

    Դե ինչ, այս գրառումը տեսնող սիրելիներ… Իմ երաժշտա-պրոդյուսերա–արվեստա-լեզվաբանա-վիդեոգրաֆ հալին` էսօր, առանց որևէ մեկին զգուշացնելու կամ զեկուցելու, որպես կամավոր գնացի իմ լուման ներդնեմ քաղաքապետարանի աղբահավաքային առօրյա աշխատանքի մեջ: Որպես հասարակ քաղաքացի, ով հոգնեց կարդալ ֆեյսբուքյան մուննաթը և նեգատիվը փողոցներում կուտակված աղբի մասին: Ուղղակի որոշեցի փորձել ինքս գնալ ու Երևանի խաթր դառնալ վոլոնտյոր/կամավոր (անվճար) աղբահավաք, զիբիլ հավաքող:

    Պատրաստ էի սկզբի համար ողջ օրս նվիրել, բայց ուժերս հերիքեցին միայն 4 լիառատ աղբակետի Արաբկիրի տարածքում: 4 կետից ավելի ֆիզիկապես չդիմացա (շատ էր աղբը, ու շատ շոգ էր). չնայած առողջ ապրելակերպ վարող եմ, բայց 5-րդ աղբակետին հասնելուն պես հասկացա, որ սիրտս ու մարմինս կարող են իրոք չդիմանալ ֆիզիկական գերլարմանը:

    Սակայն կիսվեմ տպավորություններովս ու նկատառումներովս: Մեքենաները թարմ, լավ, օպտիմալ մաքուր վիճակում են: Կազմակերպիչները հիանալի մարդիկ են: Աշխատողները – առնվազն ում հետ էի թիմում – նույնպես ընտիր մարդիկ: Իմ կաշվի վրա հասկացա, որ այդ մարդիկ իսկապես հերոս են. դա մի անտանելի ծանր, հսկայական համբերություն և ֆիզիկական ուժ պահանջող գործ ա:

    Ու գիտե՞ք, որն էր ամենահիմնական սեփական եզրակացությունս քաղաքի աղբալի վիճակի մասին: Ոչ թե որ աղբահավաքներն իրենց գործը վատ են անում: Այլ որ Երևանի բնակիչները չունեն աղբ թափելու էլեմենտար կուլտուրա: Ամեն ինչ սկսվում ա հենց դրանից: Մարդիկ չեն օգտագործում հատուկ աղբի համար վաճառվող սև/սպիտակ մեծ տոպրակներ, որոնց մեջ կարելի էր կոկիկ հավաքել աղբն ու բերել արկղի մոտ: Կամ էլ, եթե սովորական առևտրային տոպրակներով են նետում աղբը, նույնիսկ չեն փակում/կապում տոպրակի եզրերը (!!!): Էսօր իմ ձեռքով` բաց տոպրակներից դուրս եկած ճաշեր եմ թափել, քաքոտ պամպերսներ, արյունոտ տակդիրներ, ջարդված ձվեր ու էլի հազար ու մի բան, որ պիտի գտնվեր փակ տոպրակում կամ տուփում: Այդ ամենը, իհարկե, անում էի սիրով ու (զարմանալիորեն) բացարձակապես առանց որևէ զզվանքի: Բայց, ցավոք, չէր լքում այն զգացումը, որ էս քաղաքի մարդկանց կարգախոսը կարծես լինի «իմ տնից դուրս թեկուզ աշխարհի վերջը գա` թքած»:

    Ասածս էն ա, որ եթե աղբակետերում կուտակված աղբը ճիշտ ձևով դրված լիներ – մարդավարի, ոչ թե խոզավարի – ապա աղբահավաքի աշխատանքն առնվազն 20 անգամ կարագանար: Չեք պատկերացնի, ինչ հարգանք ա հիմա մոտս այդ մարդկանց նկատմամբ: Կյանքումս լեզուս չի պտտվի նրանց փնովել, արդեն իմանալով ու հասկանալով, թե ի՛նչ կարգի մեծածավալ, հիպերհսկայական աշխատանք ա դա: Ավելի շատ կաղաչեի բոլորիս. սովորենք աղբ թափելու էթիկան, պինդ կապենք տոպրակները կամ էլ շաբաթվա/ամսվա կտրվածքով գնենք հատուկ մեծ աղբապարկեր (ամեն սուպերմարկետում կան, թանկ չեն): Մեր քաղաքն ա, մեր երեսն ա: Քաղաքը շտապ ուշքի ա պետք բերել: Սկսենք աղբը ճիշտ թափելուց: Եվ գուցե շաբաթը 1-2 անգամ կամավորություն անենք՝ օգնելով մեր Երևանին աղբահավաքությամբ:

    P.S. Օրվա սկզբին մի քանի նկար արեցի, որ չստացվի հորինել եմ, բայց հետո արդեն սելֆի-մելֆիի վախտը չէր, գործը շատ էր, ձեռքերս էլ աղբոտված (չնայած ձեռնոցով էի): Ուժասպառ տուն եմ հասել` միայն ափսոսալով, որ ավելի շատ չկարողացա մնալ: Բայց, կարծում եմ, կրկին կգնամ:


    Նման թեմաներ

    scroll to top