Araratnews.am-ի զրուցակիցը պրոդյուսեր, գործիքավորող Միքայել Մայիլյանն է

Դուք երկար տարիներ զբաղվում եք երգերի գործիքավորմամբ և պրոդյուսերությամբ: Խնդրում եմ պատմեք՝ ե՞րբ և ինչպե՞ս որոշեցիք մտնել երաժշտական աշխարհ:

Դա շատ պատահական է եղել վաղ դպրոցական տարիքում։ Ես սպորտսմեն էի՝ մարմնամարզիկ: Տեսա հայտարարություն՝ ակորդեոնի խմբակի: Ծնոդներիս հետ խոսելուց հետո ունեցա առաջին իմ քայլերը: Հայրս, տեսնելով իմ սերը երաժշտության հանդեպ, խորհուրդ տվեց լուրջ կրթություն ստանալ: Դպրոց, ուսումնարան,  կոնսերվատորիա...

Զուգահեռ նաև սկսեցի աշխատել օպերայում, որպես դասական երաժիշտ: Նախաձեռնեցի երաժշտական խումբ հավաքել, որի անունը «Մուշ» էր, և համերգներով շրջում էինք։ Մի անգամ էլ այդ խմբով ձայնագրվում էինք «Արձագանք» ստուդիայում, որի գործիքավորումը ես էի արել, ինձ առաջարկեցին աշխատել ստուդիայում, որպես գործիքավորող. 1991-ին էր, եթե չեմ սխալվում: Հենց այդ ժամանակից սկսվեց շոու բիզնեսում իմ լայնածավալ գործունեությունը՝ որպես գործիքավորող:

Ովքե՞ր են այն երգիչ-երգչուհիները, որոնց համար երգեր եք գործիքավորել:

Գիտեք, շատ դժվար հարց եք տալիս, այնքան շատ երգեր է գործիքավորվել, որ իմ ընկերներն են հիշեցնում, որ ես եմ գործիքավորել։

Որո՞նք եք համարում ձեր գործունեության լավագույն աշխատանքերը, որոնք հայտնի են նաև հանրությանը:

Ինձ համար բոլոր գործիքավորումները  նոր ծնված երեխայի պես թանկ են ու յուրահատուկ: Այլ բան է հանրության կողմից սիրված լինելը:

Ձեր ստեղծագործական աշխատանքերի աշխարհագրությունը չի սահմանափակվել միայն Հայաստանով: Խոսեք նաև այդ մասին: Ո՞ր երկրներում եք կարողացել ձեր գործերը հնչեցնել և ի՞նչ նախագծերի շրջանակներում:

Արտերկրի հետ համագործակցությունները տարբեր են՝ սկսած փառատոներից, եկեղեցական տոներից, նոր եկեղեցու կամ մատուռի բացման արարողություններից մինչև գործիքավորումները։ Այդ շրջանակի մեջ են Սիդնեյը, Տորոնտոն, Եվրոպայի շատ քաղաքներ, ԱՄՆ, ՌԴ մոտ 40 քաղաքներ, Սիրիան, Բեյրութը և այլն: Մեր մշակույթի տարածման մեջ ներգրավել ենք օտարազգի երաժիշտների՝ Բելգիայից, Հունաստանից, Թուրքիայից, Ֆրանսիայից, որոնց նաև ձայնագրել ենք:  Օրինակ` Կուբան մեկ միլիոնից ավելի ներբեռնել եր միջազգային մի մրցույթում ներկայացված «Քանքարավոր ընկեր» երգը, որի գործիքավորման մեջ եվրոպական մոտեցում կար և հասանելի դարձավ շատ ազգերի:

Ինչու՞ հատկապես խորացաք աշուղական-ժողովրդական երգերի գործիքավորման մեջ:

Մենք մեր ժողովրդական, ազգային երգերով ենք օտար ազգերին ներկայանում որպես հայ: Իհարկե, շատ կարևոր է սփյուռքի մեր հայրենակիցներին տալ մաքրամաքուր  երգերը, որովհետև աղավաղված երգերը համացանցում մարդկանց հասանելի են: Էս առումով սկսեցի աշխատել աշուղների նոր երգեր գործիքավորելով և հին մեր երգերին նոր շունչ տալով: Կարողացանք բազմաթիվ երգերի ու համերգային ձայնասկավառակներ դարձնել  հասանելի նաև համացանցում: Հենց այդ պահից էլ մի նոր մշակութային պատերազմ սկսվեց հարևան երկրի հետ մինչ օրս: Դե գիտեք` նրանք սովոր են մեր ազգային-ժողովրդական երգերը վերագրել իրենց...

Ո՞րն է եղել ձեր վերջին աշխատանքը և ու՞մ հետ:

Եթե նկատի ունեք ժողովրդական պրոյեկտ` Հայկուհի Բաբախանյանի մենահամերգն էր, եթե ազգագրական երգ` Մուրադ և Կարեն Մշեցիների համերգն էր, եթե գործիքավորումը նկատի ունեք, ապա Սոնա Շահգելդյանի համար գործիքավորեցի Մատաղիսում զոհված մի հայորդու մասին գրված երգը, որի տեսահոլովակը դիտած կլինեք:

Այսօրվա հանրությունը որպես այդպիսին Ձեզ չի ճանաչում, լսում են ձեր գործիքավորած երգերը՝ առանց իմանալու ձեր մասին: Ինչո՞վ է պայմանավորված ձեր ոչ հայտնի լինելը:

Բնական է, որ ես ճանաչված չեմ կարող լինել հանրության համար, որովհետև գործիքավորողի, հնչյունային օպերատորի ու մնացածի կատարած աշխատանքն է ներկայացնում երգողը ու ճանաչելի դառնում:  «Վարագույրի հետևում»  արտահայտությունը մեր գործունեության բնութի մասին է, իսկ վարագույրի առջև բրենդն է:

Խոսենք նաև պատերազմի մասին: Որտե՞ղ էիք, ինչո՞վ էիք զբաղված 44-օրյա պատերազմի օրերին:

44 օրյա պատերազմի օրերին ես էլ բոլորի պես փորձել եմ մեր զինվորներին օգտակար լինել, եղել եմ Կոմանդոսի ռազմավարական շտաբում: Պատգարակներ ու քնելու պարկեր էին կարում մեր քույրերը, ռացիաներ, լիցքավորիչներ էինք հասցնում մեր տղաներին:

Ի՞նչ նոր ասելիք ունենք, նոր գործեր, որի մասին կցանկանաք պատմեր մեր ընթերցողներին:

Իմ ընկեր Աշուղ Երամի հետ գրել ենք աշուղական օպերետա: Գիտեմ՝ կասեք մենք ունենք դասական օպերաներ: Այո, բայց աշուղական օպերետա չունենք: Աշուղական օպերետան մի յուրահատուկ տեղ կունենա մեր մշակույթում: Իհարկե արդեն մտածել եմ՝ ինչ գործիքների համադրությամբ պետք է համալրվի օպերետան:

Ե՞րբ հասարակությունը հնարավորություն կունենա տեսնել ձեր նոր գործը:

Իհարկե շատ ծավալուն մեծ աշխատանք է, բայց քովիդի էս ժամանակահատվածում ես անելու շատ բան ունեմ: Վստահ եմ`  բոլոր դժվարությունները կհաղթահարենք ու գործը շատ արագ կներկայացնենք հանրության դատին: