Մեր աչքի առաջ նոր աշխարհ է վերակազմավորվում։ Ուկրաինայում Ռուսաստանի ռազմական գործողությունը նոր դարաշրջան է բացել՝ միանգամից երեք հարթություններում, ինչպես նաև չորրորդում՝ ներռուսականում։ Այստեղ սկսվում է նոր ժամանակաշրջան թե՛ գաղափարախոսության, թե՛ մեր սոցիալ-տնտեսական համակարգի բուն մոդելի մեջ։

Ռուսաստանը վերականգնում է իր միասնությունը։ 1991 թվականի ողբերգությունը, պատմության այդ սարսափելի աղետը հաղթահարված է։ Այո՛, մեծ գնով և գործնականում քաղաքացիական պատերազմի ողբերգական իրադարձությունների միջոցով, քանի որ մինչ հիմա ռուս և ուկրաինական բանակների՝ իրենց պատկանելությամբ բաժանված եղբայրները կրակում են միմյանց վրա, սակայն Ուկրաինան այլևս չի լինի հակառուսական։ Ռուսաստանը վերականգնում է իր պատմական ամբողջականությունը՝ հավաքելով ռուսական աշխարհը, ռուս ժողովրդին՝ իր ամբողջության մեջ, որտեղ «Մեծ ռուսներն» են, Բելառուսները և «Փոքրիկ ռուսները»:

Եթե ​​Ռուսաստանը հրաժարվեր դրանից և թույլ տար, որ ժամանակավոր բաժանումը տեղի ունենար դարերով, բացի նրանից, որ  կդավաճաներ իր նախնիների հիշատակը, այլև նրանց կհայհոյեին իրենց սերունդները՝ ռուսական հողը կազմալուծելու համար:

Վլադիմիր Պուտինը, առանց մի կաթիլ չափազանցության, ստանձնեց պատմական պատասխանատվություն՝ որոշելով ուկրաինական հարցի լուծումը չթողնել ապագա սերունդներին։ Ի վերջո, դրա լուծման անհրաժեշտությունը միշտ կմնար Ռուսաստանի համար գլխավոր խնդիրը՝ երկու հիմնական պատճառով՝ ազգային անվտանգության հարցը, այսինքն՝ Ուկրաինան հակառուսական դարձնելը և մեզ վրա արևմուտքի ճնշման առաջնագիծ դարձնելը։

Առաջինը՝ միշտ կլինի պառակտված ժողովրդի և ազգային նվաստացման բարդույթը, երբ Ռուսական տունը սկզբում կորցրեց իր հիմքի մի մասը (Կիևը), իսկ հետո ստիպված եղավ հաշտվել ոչ թե մեկ, այլ երկու պետության և երկու ժողովրդի գոյության հետ։ Այսինքն՝ կամ հրաժարվել սեփական պատմությունից՝ ընդունելով անհեթեթ վարկածները, կամ անզոր կրճտացնել ատամները՝ հիշելով այն ժամանակները, երբ «կորցրինք Ուկրաինան»։ Ուկրաինան վերադարձնելը, այսինքն՝ Ռուսաստանին վերադարձնելը, յուրաքանչյուր տասնամյակի հետ ավելի ու ավելի դժվար կլինի։

Ռուսների ռուսացումն ու ուկրաինացի «մալոռուսներին» ռուսների դեմ հրահրելը նոր թափ կստանա, իսկ Ուկրաինայի նկատմամբ Արևմուտքի ամբողջական աշխարհաքաղաքական և ռազմական վերահսկողության ամրապնդման դեպքում նրա վերադարձը Ռուսաստան լիովին անհնար կդառնա։ Մենք պետք է դրա համար պայքարենք Հյուսիաստլանտյան բլոկի դեմ։

Հիմա այս խնդիրը վերացել է՝ Ուկրաինան վերադարձել է Ռուսաստան։ Սա չի նշանակում, որ նրա պետականությունը կլուծարվի, այն կվերակազմավորվի, կվերահաստատվի և կվերադառնա իր բնական վիճակին՝ որպես ռուսական աշխարհի մի մաս։ Ի՞նչ սահմաններում, ի՞նչ ձևով է ամրապնդվելու Ռուսաստանի հետ դաշինքը (ՀԱՊԿ-ի և Եվրասիական միության, կամ թե՞ Ռուսաստանի և Բելառուսի միութենական պետության միջոցով): Դա կորոշվի այն բանից հետո, երբ Ուկրաինայի պատմության մեջ վերջ դրվի որպես հակառուսական լինելուն։ Ամեն դեպքում, ռուս ժողովրդի պառակտման շրջանը մոտենում է ավարտին։

Այստեղ սկսվում է գալիք նոր դարաշրջանի երկրորդ հարթությունը՝ դա վերաբերում է Ռուսաստանի հարաբերություններին Արևմուտքի հետ, նույնիսկ ոչ թե Ռուսաստանի, այլ Ռուսական աշխարհի, այսինքն՝ երեք պետությունների՝ Ռուսաստանը, Բելառուսը և Ուկրաինան, որոնք գործում են ընդհանուր աշխարհաքաղաքական հարթությունում։

Այս հարաբերությունները թեւակոխել են նոր փուլ։ Արևմուտքը տեսնում է Ռուսաստանի վերադարձը Եվրոպայում իր պատմական սահմաններ։ Նա ցուցադրական «նեղանում է», չնայած որ հոգու խորքում պետք է խոստովանի, որ այլ կերպ չէր էլ կարող լինել։

Եվրոպական հին մայրաքաղաքներում՝ Փարիզում և Բեռլինում, որևէ մեկը լրջորեն հավատո՞ւմ էր, որ Մոսկվան կհրաժարվի Կիևից, որ ռուսները հավերժ պառակտված ժողովուրդ կմնան։

Միևնույն ժամանակ, երբ Եվրոպան միավորվում է, երբ գերմանական և ֆրանսիական վերնախավերը փորձում են անգլո-սաքսոններից խլել եվրոպական ինտեգրման վերահսկողությունը և միավորել միացյալ Եվրոպան՝ մոռանալով, որ Եվրոպայի միավորումը հնարավոր եղավ միայն Գերմանիայի միավորման միջոցով, ինչը եղավ ռուսական բարի (թեկուզ ոչ շատ խելացի) կամքի արդյունքում։ Դրանից հետո ռուսական հողեր ձգտելը նույնիսկ ոչ թե երախտամոռություն է, այլ աշխարհաքաղաքական հիմարության գագաթնակետ։ Արեւմուտքն ամբողջությամբ, էլ չասած՝ Եվրոպան, ուժ չուներ Ուկրաինային իր ազդեցության գոտում պահելու, առավել եւս՝ տիրանալու: Սա չհասկանալու համար պետք էր աշխարհաքաղաքական անհասկացող լինել։

Ավելի ճիշտ՝ կար միայն մեկ տարբերակ՝ խաղադրույք կատարել Ռուսաստանի, այսինքն՝ Ռուսաստանի Դաշնության հետագա փլուզման վրա։ Սակայն այն, որ սա չի աշխատելու, պետք է պարզ լիներ քսան տարի առաջ։ Ավելին, արդեն տասնհինգ տարի առաջ՝ Պուտինի մյունխենյան ելույթից հետո, նույնիսկ խուլերը կարող էին լսել՝ «Ռուսաստանը վերադառնում է»։

Այժմ Արևմուտքը փորձում է պատժել Ռուսաստանին այն բանի համար, որ նա վերադարձել է, իր ծրագրերը չարդարացնելու, արևմտյան տարածքը դեպի արևելք ընդլայնում թույլ չտալու համար։ Փորձելով պատժել մեզ՝ Արևմուտքը կարծում է, որ իր հետ հարաբերությունները մեզ համար կենսական նշանակություն ունեն։ Սակայն դա վաղուց այդպես չէ. աշխարհը փոխվել է, և դա լավ են հասկանում ոչ միայն եվրոպացիները, այլև Արևմուտքը կառավարող անգլո-սաքսոնները: Ռուսաստանի վրա Արեւմուտքի ոչ մի ճնշում ինչ-որ բանի չի հանգեցնի։ Առճակատման սուբլիմացիայից կորուստները կլինեն երկու կողմում էլ, սակայն Ռուսաստանը պատրաստ է դրանց բարոյապես և աշխարհաքաղաքական առումով։ Այդուհանդերձ, հենց Արևմուտքի համար առճակատման աստիճանի բարձրացումը հսկայական ծախսեր է պահանջում, և հիմնականները բոլորովին էլ տնտեսական չեն։

Եվրոպան, որպես Արևմուտքի մաս, ցանկանում էր ինքնավարություն. եվրոպական ինտեգրման գերմանական նախագիծը ռազմավարական իմաստ չունի՝ պահպանելով անգլո-սաքսոնական գաղափարական, ռազմական և աշխարհաքաղաքական վերահսկողությունը Հին աշխարհի վրա: Ավելին, այն չի կարող հաջողակ լինել, քանի որ անգլոսաքսոններին անհրաժեշտ է վերահսկվող Եվրոպա։ Այնուամենայնիվ, Եվրոպային ինքնավարություն է պետք նաև մեկ այլ պատճառով՝ եթե պետությունները գնան ինքնամեկուսացման (աճող ներքին հակամարտությունների և հակասությունների հետևանքով) կամ կենտրոնանան Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի վրա, որտեղ շարժվում է աշխարհաքաղաքական ծանրության կենտրոնը։

Բայց Ռուսաստանի հետ առճակատումը, որի մեջ անգլո-սաքսոնները ներքաշում են Եվրոպան, եվրոպացիներին զրկում է անկախության ցանկացած հնարավորությունից, էլ չեմ խոսում այն ​​մասին, որ նույն կերպ Եվրոպան ստիպված է կտրվել Չինաստանից։ Մինչ ատլանտիստներն այժմ ուրախանում են, որ «ռուսական սպառնալիքը» կմիավորի արևմտյան բլոկին, Բեռլինն ու Փարիզը չեն կարող չհասկանալ, որ կորցնելով ինքնավարության հույսը, միջնաժամկետ հեռանկարում եվրոպական նախագիծը պարզապես կփլուզվի։

Նոր աշխարհակարգի կառուցումը՝ ընթացիկ իրադարձությունների երրորդ հարթությունը, արագանում է, և դրա ուրվագծերը ավելի ու ավելի հստակ տեսանելի են անգլո-սաքսոնական գլոբալիզացիայի տարածվող ծածկույթի միջոցով: Բազմաբևեռ աշխարհը վերջապես իրականություն է դառնում։ Ուկրաինայում իրականացվող օպերացիան ի վիճակի չէ որևէ մեկին, բացի Արևմուտքից, Ռուսաստանի դեմ կոնսոլիդացնելու: Որովհետև մնացած աշխարհը հիանալի տեսնում և հասկանում է, որ սա հակամարտություն է Ռուսաստանի և Արևմուտքի միջև, սա պատասխան է ատլանտիստների աշխարհաքաղաքական էքսպանսիային, սա Ռուսաստանի վերադարձն է իր պատմական տարածության և իր դիրքի աշխարհում:

Չինաստանը և Հնդկաստանը, Լատինական Ամերիկան ​​և Աֆրիկան, իսլամական աշխարհը և Հարավարևելյան Ասիան. ոչ ոք չի հավատում, որ Արևմուտքը ղեկավարում է աշխարհակարգը, առավել ևս սահմանում է խաղի կանոնները: Ռուսաստանը ոչ միայն մարտահրավեր նետեց Արևմուտքին, այլև ցույց տվեց, որ Արևմուտքի համաշխարհային գերիշխանության դարաշրջանը կարելի է ամբողջությամբ և վերջնականապես ավարտված համարել։ Նոր աշխարհը կկառուցեն բոլոր քաղաքակրթություններն ու ուժային կենտրոնները, բնականաբար, Արևմուտքի հետ միասին (միավորված, թե ոչ), բայց ոչ նրա պայմաններով և ոչ նրա կանոններով:

Պյոտր Ակոպով

32770